از سال 1840، زمانی که فرانسوی ها اولین بسته بندی شیلنگ های رنگ را با قلع ساختند، لوله های سربی با روکش قلع در طول جنگ جهانی اول و لوله های آلومینیومی در سال 1948 ظاهر شدند. فلزات نرمی که در گذشته در بسته بندی شیلنگ سنتی استفاده می شد، مانند قلع، سرب. ، آلومینیوم و غیره دارای معایب مقاوم در برابر خوردگی و وزن سنگین هستند. اخیراً به تدریج با شیلنگ های پلاستیکی جایگزین شده است. در سال 1950، سوئیس شیلنگ های پلاستیکی ساخته شده از LDPE را اختراع کرد. به دلیل توانایی ضعیف ضد نفوذ شیلنگ های ساخته شده از یک پلاستیک، برای بسته بندی محتویاتی که نیاز به هوابندی خوب دارند، مناسب نیستند.
در اواسط-1960 شیلنگ های کامپوزیت ساخته شده از مواد مختلف در جهان پدیدار شد. شیلنگ های کامپوزیت مزایای هر دو فلز و پلاستیک را با خواص مانع خوب، مقاومت در برابر خوردگی و مقاومت در برابر پارگی ترکیب می کنند. آنها همچنین کم هزینه و از نظر زیبایی شناسی دلپذیر هستند و باعث محبوبیت بسیار زیادی می شوند. چین از سال 1972 شیلنگ های کامپوزیت پلاستیکی را توسعه داده است و در 30 سال گذشته به سرعت توسعه یافته است و خطوط تولید شلنگ کامپوزیت پلاستیکی زیادی را معرفی کرده است. در حال حاضر، ایالات متحده برای هر نفر 10 شیلنگ کامپوزیت پلاستیکی مصرف می کند، در حالی که اروپا برای هر نفر 12 شیلنگ پلاستیکی مصرف می کند. در سال 1983، یازده کارخانه خمیردندان و لوازم آرایشی در چین از بسته بندی شیلنگ کامپوزیت پلاستیکی استفاده کردند. در حال حاضر ظرفیت تولید سالانه چین به 1.5 میلیارد شیلنگ کامپوزیت می رسد.
شیلنگ های کامپوزیتی در دهه 1990 برای انتقال سیالات صنعتی مورد استفاده قرار گرفتند و محدودیت های گذشته را شکستند و به طور فزاینده ای گسترش یافتند.
